Zwykle ekipa programu odpowiada na sygnały z różnych wsi i miejscowości, a także na sygnały od swoich widzów i próbuje zbadać to, co dla historyków teoretyków z bogatych archiwów, nie jest już może tak interesujące i ważne. Dzięki temu nawet niewielkie społeczności lokalne mogą dowiedzieć się o ważnych wydarzeniach historycznych, które rozgrywały się na ich terenie, a także zobaczyć namacalne dowody, że coś takiego miało miejsce, gdyż ekipa programu zajmuje się również prowadzeniem badań i wykopalisk. Jest to genialne połączenie, gdyż historia w tym programie „żyje”, można np. zobaczyć, jak w szczerym polu odnajdowane są pamiątki, które wydawać by się mogło zostały skazane przez los na zapomnienie i to chyba największy atut tego programu. Nie jest to martwa historia, która niestety wielu nudzi i do nich nie trafia, ale hmm jakby to nazwać? żywa historia, którą można dotknąć i poczuć. Bardzo ważne jest również to z jakim szacunkiem do historii odnoszą się twórcy tego programu, dbając o każdy fakt, począwszy od zbierania dokumentacji, poprzez załatwianie różnego rodzaju pozwoleń na np. wykopaliska, a skończywszy na upamiętnianiu odkrytych tajemnic i dopilnowaniu by o nich nie zapomniano. Do tego dochodzi genialny prowadzący, który od początku widać, że ma bzika na punkcie historii, montaż, genialna narracja i materiały archiwalne, które sprawiają, że program według mnie zasługuje na miano jednego z najlepszych tego typu programów o historii i w historii polskiej telewizji. Kiedyś bałem się, że program szybko zniknie z anteny, ale póki co mam nadzieję, że mu to nie grozi. Zresztą jest już nadawany od 7 lat, więc raczej nie mamy się czego obawiać. Poniżej prezentuje informacje, gdzie i kiedy można obejrzeć ten program i jeszcze raz zachęcam do jego obejrzenia.

Emisja programu:  

sobota TVP Info – godz. 15:00

niedziela TVP Historia – godz. 12:00 

Odcinki w internecie: http://www.tvp.pl/historia/magazyny-historyczne/bylo-nie-minelo

Na koniec warto dodać, że Pan Adam Sikorski zdecydował się na powołanie fundacji , którą wyklop będzie wspierał w miarę możliwości, a o której można przeczytać szerzej na stronie programu. Takich inicjatyw nam potrzeba jak najwięcej.

Strona internetowa programu: http://www.bylo-nie-minelo.pl/

Warto jednak przypomnieć, że dokładnie dzisiaj przypada 30 rocznica pacyfikacji kopalni „Wujek” w której zginęło 9 górników, a kilkudziesięciu zostało rannych. W związku z tym postanowiłem przypomnieć dwa utwory, wykonane przez Emiliana Kamińskiego, z koncertu patriotycznego, który odbył się kilka lat temu w Teatrze Domowym, właśnie w rocznicę wprowadzenia stanu wojennego. Te utwory to „Wrona pierdolona” i „Bluzg”.

Blog dalej będzie skupiał się na sprawach ważnych dla Polski i moich przemyśleniach z tym związanych. Nie jestem politykiem, historykiem, dziennikarzem, ani członkiem żadnej organizacji, a wszystkie wpisy, które tu znajdziecie są podyktowane troską o ten kraj i jego przyszłe losy. W związku z nasilającym się procesem wynarodawiania Polaków i wbijania im do głowy, że bez poddaństwa Europie nie damy sobie rady i że jesteśmy jedynie biednych „kopciuszkiem”, który nigdy nie spotka swojej wróżki, postanowiłem większy nacisk położyć w kolejnych wpisach na kwestie związane z poczuciem narodowej dumy i przypomnienie kilku faktów i historii, które każdy powinien znać, a o których nie słyszy się na co dzień w ogólnodostępnych mediach. Oprócz tego tradycyjnie będzie można poczytać różnego rodzaju ciekawostki, coś na poprawę humoru, a także obejrzeć interesujące filmiki czy posłuchać patriotycznej muzy. Jak to mówią, tylko krowa nie zmienia poglądów, dlatego i moje ulegają zmianie i ewoluują, dlatego czekam na wszelkie komentarze do wpisów i dyskusje, ze strony moich znajomych, jak i osób które trafią tu całkiem przypadkiem. Tylko jedno się na pewno nie zmieni, a więc poczucie dumy autora blogu z bycia Polakiem.

To by było na tyle jeśli chodzi o kolejne podsumowanie działalności blogu. Obowiązek spełniony można więc zabrać się za właściwe wpisy.

]]> http://wyklop.pl/co-tam-w-wyklopie-slychac-3/feed/ 0 http://wyklop.pl/krzyz_w_parlamencie/ http://wyklop.pl/krzyz_w_parlamencie/#comments Wed, 19 Oct 2011 19:26:16 +0000 Bodzio http://wyklop.pl/?p=908 Czytaj dalej →]]> Czy krzyż powinien zniknąć z parlamentu? Odpowiedź jest prosta – NIE! Tak mógłbym zakończyć ten wpis, ale tego rzecz jasna nie zrobię. Poseł Palikot najwidoczniej znalazł czuły punkt Polaków i po sporze który toczył się wokół krzyża z przed Pałacu Prezydenckiego, postanowił odkopać temat i zbić na tym polityczny kapitał. Jak widać po wynikach wyborów, to mu się udało, choć trudno nie zauważyć, że jakoś do tej pory ani krzyż, ani Kościół mu zbytnio nie przeszkadzali. Głównym postulatem samozwańczego zbawcy narodu jest usunięcie krzyża z parlamentu i wszystkich instytucji państwowych w imię idei rozdziału państwa od Kościoła. Według Palikota w parlamencie nie powinno być miejsca dla symboli innych niż symbole narodowe. Być może zaskoczę kogoś, ale zgadzam się z tym postulatem w 100%. I stąd też moja pierwsza i mniej ważna wątpliwość. Dlaczego główny gwiazdor tego wstępu z równą werwą nie optuje za usunięciem z parlamentu flagi Unii Europejskiej, którą można znaleźć w towarzystwie naszej biało-czerwonej flagi i która towarzyszy wystąpieniom naszych polityków na każdym kroku? Gdzie ta konsekwencja panie Palikot? Nikt mnie nie przekona, że flaga UE może być zakwalifikowana jako symbol NARODOWY, gdyż nim po prostu nie jest. Więc skoro czepiamy się krzyża, symbolu który towarzyszy polskiej państwowości od samego początku (ponad 1000 lat), to dlaczego z równą konsekwencją i stanowczością nie piętnuje się flagi UE, która jest z nami dopiero od 7 lat, a którą również można znaleźć w parlamencie?

Napisałem, że jestem za obecnością krzyża w parlamencie oraz że zgadzam się z Palikotem co do kwestii symboli narodowych w życiu publicznym. Czy jedno nie wyklucza drugiego? Otóż nie! Wszystko zależy od tego, jak zinterpretujemy symbol narodowy. W moim odczuciu krzyż jest symbolem narodowym, a że przy okazji jest symbolem religijnym to w niczym to nie przeszkadza. Zdaje sobie sprawę, że Wikipedia nie jest jakimś wybitnym źródłem wiedzy, ale według definicji, którą tam można znaleźć symbol narodowy - to symbol który wizualnie i werbalnie prezentuje wartości i ciągłość historii narodu, państwa, czy choćby regionu. Encyklopedia dodaje ponadto, że pod tymi symbolami gromadzą się członkowie społeczności z okazji patriotycznych uroczystości. Krzyż w 100% pasuje do tej definicji, więc czemu miałby być nie taktowany jako symbol narodowy, a tylko religijny? Palikot mówi o rozdziale państwa od Kościoła. Nie rozumiem tego postulatu, gdyż państwo polskie ma wpisane w tradycję silne więzi z Kościołem i nigdy nie doświadczyło całkowitego z nim rozdziału, więc dlaczego mielibyśmy tworzyć jakiś precedens? Skoro przez ponad 1000 lat w mniejszym lub większym stopniu państwo w różnych sferach było silnie zintegrowane z kościołem, to dlaczego ma się to nagle zmienić? Bo poseł Palikot tak mówi? Czy nie jest tak, że walka o absolutny podział tych dwóch części, to w pewnym sensie walka z własną tożsamością narodową? Dyskusja na temat korzyści i wad z tego połączenia była toczona nieraz, także i tutaj. Jedno jest pewne, bilans zysków i strat wypada na plus, więc nie widzę powodu, by nagle przekreślić dorobek 1000 lat i powiedzieć, że potrzebny jest rozdział bo tak i już!

Kościoła, ani krzyża nie da się wymazać z kart historii, jako ważnego elementu symboliki narodowej, gdyż od samego początku Polski mamy do czynienia z ciągłym przenikaniem się sfery sacrum i profanum, sfery Kościoła i państwa.

Zarówno w dawnych czasach:

Początki polskiej państwowości zwykł wyznaczać chrzest Polski. 

Pierwszą pieśnią na wzór współczesnych hymnów państwowych była Bogurodzica. 

Władcą Polski w okresie międzykrólewia był prymas. 

Matka Boska została symbolicznie uznana Królową Polski przez ówcześnie panującego Jana Kazimierza w 1656 roku.

Jak i w czasach nam bardziej bliskich:

To Kościół stał się kolebką wychowania patriotycznego oraz swoistą przechowalnią wartości narodowych, zarówno w okresie rozbiorów, okupacji, jak i czasów PRL. 

To z krzyżem i z hasłem „Bóg, Honor, Ojczyzna” wielu oddało życie za Polskę. 

To papież Polak, prymas Stefan Wyszyński i Kościół mieli swój duży wkład w odzyskanie przez Polskę niepodległości. 

To Kościół przez wieki brał swój czynny udział w kreowaniu tożsamości narodowej, zwyczajów i tradycji kolejnych pokoleń Polaków.

To tylko kilka najoczywistszych przykładów, które mają za zadanie jedynie zilustrować, że związki państwa z Kościołem stanowią kluczowy element naszej tradycji i tożsamości narodowej, dlatego wszelkie próby zmiany tej sytuacji, trochę mijają się z celem. Dlatego też krzyż jako symbol tych relacji powinien pozostać w parlamencie i w innych instytucjach państwowych. Krzyż pojawił się w Polsce zanim hymnem stał się Mazurek Dąbrowskiego, zanim oficjalnym godłem został orzeł i zanim barwy narodowe przybrały kolory biały i czerwony i na każdym etapie dziejów towarzyszył polskiej państwowości i z tego powodu należy mu się szacunek.

Jeżeli jednak i te argumenty nie przemawiają do przeciwników krzyża i zwolenników większego rozdziału państwa od Kościoła to istnieje jeszcze jedno rozwiązanie, które mogłoby rozwiązać ten problem. Niech państwo przygotuje specjalną uchwałę, która oficjalnie wpisze krzyż w kanon symboli narodowych, nadając mu nawet i świecką symbolikę. Niech krzyż symbolizuje, np. ciągłość władzy, „zmartwychwstanie” Polski po rozbiorach czy po PRL lub też integralność ziem polskich od północy do południa i z zachodu do wschodu. Powinno to odebrać argument ateistom oraz innym ludziom, którym nie podoba się religijna symbolika krzyża, a innej nie potrafią sobie wyobrazić. Wierzący i tak będą wierzyć, a dzięki temu krzyż będzie mógł pojawić się już wszędzie, jako pełnoprawny symbol, obok godła czy flagi, na co z pewnością zasługuję. Pragnę zwrócić uwagę, że ani razu w tym wpisie nie było specjalnie mowy, ani o Bogu, ani o tym czy ktoś jest katolikiem czy nie. Bo nie o to tu tak naprawdę chodzi. Nie widzę powodu dla którego nawet niewierzący mógłby uznać świecką symbolikę krzyża i jego związki z historią. Ciekaw jestem też, czy Ci tak gorliwie optujący za usunięciem krzyża, z równą determinacją dbają o symbole narodowe, takie jak flaga czy godło, bo wydaje mi się, że większość nie przywiązuje do tego żadnej wagi, a spór o krzyż służy im jedynie jako pole do wylewania swoich pretensji i zarzutów wobec Kościoła.

Na koniec jeszcze jedna kwestia o której warto przypomnieć właśnie dzisiaj. Krzyż wokół którego zrobiło się tak głośno w ostatnich dniach, a który wisi w parlamencie to dar od matki Błogosławionego Jerzego Popiełuszki, który dokładnie 27 lat temu został zamordowany przez funkcjonariuszy SB. Ksiądz ten nie tylko był duszpasterzem, ale równie gorliwym patriotą, który wykorzystywał krzyż do walki o polskość i zginął nie dlatego, że był księdzem, ale dlatego, że był wielkim patriotą. Wiele mówiło się teraz o okolicznościach powieszenia krzyża w parlamencie. Zgadzam się, że sposób w jaki to zrobiono pozostawia wiele do życzenia. Uważam jednak, że bardziej haniebny niż sposób jego powieszenia jest w fakt, że tak późno znalazł się w parlamencie. Bowiem, gdyby krzyż znalazł się w sali plenarnej sejmu zaraz po 1989 roku, po pierwszych wyborach, to znaczyłoby to, że naprawdę powstała wtedy wolna Polska, za którą zginął m.in. Błogosławiony Jerzy Popiełuszko, a nie kraj w którego sejmowych ławach zasiadała ekipa dźwigająca na plecach moralną odpowiedzialność za zwalczanie polskości i wszystkie zbrodnie okresu PRL, w tym zabójstwo księdza Jerzego.

Zgodnie z dyrektywą dotyczącą bezpieczeństwa zabawek, która weszła w życie 9 października, balonik znalazł się na czarnej liście przedmiotów niebezpiecznych dla dzieci. Co to znaczy? Otóż Bruksela postanowiła zakazać dzieciom dostępu do przyjemności, jaką niewątpliwie jest nadmuchanie własnego balonika i wydać akt prawny regulujący tę kwestię. W związku tym dziecko poniżej 8 roku życia nie może nadmuchać sobie balonika nie będąc pod bezpośrednim nadzorem osoby dorosłej. Dlatego jeśli kiedyś zobaczycie, przykładowo, jakiegoś pierwszoklasistę, próbującego nadmuchać sobie balonik, proszę to szybko zgłosić odpowiednim służbom, a także jak najszybciej pozbawić dziecko dostępu do tego niebezpiecznego przedmiotu, jakim niewątpliwie jest balonik i oczywiście poinformować o katastrofalnych konsekwencjach dmuchania, jakie mogą wyniknąć z tej czynności. Co więcej, warto jeszcze dodać, że nie tylko balonik okazał się być aż tak niebezpieczny. Na czarną, unijną listę trafiła także papierowa trąbka (znana z urodzinowych przyjęć i innych tego typu uroczystości) której nie mogą używać dzieci poniżej 14 roku życia. Do tej listy trzeba dołączyć także gwizdek, choć tutaj nie znalazłem póki co informacji od ilu lat można z niego korzystać. Jak widać unijnej machinie nie straszny kryzys i bankructwo Grecji, a odpowiednie służby, które czerpią kokosy z naszych składek członkowskich, czuwają i dbają o to żebyśmy żyli w bezpiecznym świecie.

Już tak na koniec… Wydaje mi się, że nawet Kubuś Puchatek ze swoim małym rozumkiem nie dopuściłby do tego aby jego Stumilowy Las wszedł do Unii Europejskiej, dlatego dziwi mnie fakt, że niby wykształcone narody tak kurczowo trzymają się instytucji, która swoją kontrolą i dyrektywami spokojnie może konkurować z najgorszymi totalitaryzmami, a nawet orwellowską rzeczywistością.

Zdaje sobie sprawę, że są rocznice ważne i ważniejsze i że okrągłe daty są zwykle obchodzone w inny sposób niż te nieokrągłe. Niemniej jednak nie odnajduję w swojej pamięci zbyt wielu dat z XX wieku,  które byłyby równie ważne dla Polski, jak ta z 17 września 1939 roku. Dziwi mnie więc fakt, że w takim dniu jak dziś, nasze media, a więc okno wielu milionów Polaków na świat, praktycznie milczą o tym wydarzeniu. A już krew się we mnie burzy, jak sobie przypomnę z jaką pompą i ekscytacją, prawie równo tydzień temu relacjonowano obchody rocznicy ataków terrorystycznych na WTC. Tutaj musi się pojawić pytanie, czy dla Polaka i Rzeczpospolitej „ważniejszym” wydarzeniem jest rocznica ataku terrorystycznego na obcy kraj i śmierć około 3000 ludzi (w tym kilkoro Polaków), czy wydarzenie w związku z którym z represjami spotkało się ok. 1,8 mln Polaków, życie straciło przynajmniej 150 tysięcy z nich (w tym duża część elit), a grabieży uległo pół ówczesnej Polski? Myślę, że odpowiedź na to pytanie nasuwa się tylko jedna i z takim nastawieniem postanowiłem przeanalizować dzisiejszą propozycję programową najważniejszy stacji w tym kraju, właśnie pod kątem tego  podsumowania, jak wiele udało się w wolnej Polsce uczynić dla uczczenia 17 września. Żeby lepiej zobrazować hipokryzję polskich mediów, ale i władz, bo to do nich należy troska o pamięć historyczną, postanowiłem zestawić to czym karmiły nas w rocznice 11 i 17 września media. Oto rezultaty tej krótkiej analizy:

1. Programy w całości poświęcone obchodom ataków na WTC:

11 września

TVP1

16:20 – Nowy Jork – 11 września (dokument, 25min.)

TVP2

22:55 - 11 września – stan wyjątkowy (fabularyzowany dokument, 95min.)

TVP Info

16:00 -Uroczystości 10 rocznicy ataku na World Trade Center (30min.)

Polsat

23:00 – Lot 93 z Newark (film, 120min.)

TVN24:

12:20 – 9/11:Twin Towers  (100 min.)

14:00 – Rocznica 9/11  (180 min.)

17:10 – 102 minuty, które zmieniły Amerykę (110 min.)

19:00 -Uroczystości rocznicowe w Nowym Jorku  (21 min.)

Do tego należy dodać jeszcze, m.in. różnego rodzaju reportaże, dyskusje w „telewizjach śniadaniowych”, specjalne wydania dzienników informacyjnych, prawie w całości poświęconych tej rocznicy, a także programy z innych dni, również związane z tą rocznicą, jak np. 9/11: Dzień, który zmienił świat  (65 min.), emitowany 12 września w TVP1.

2. Programy w całości poświęcone obchodom ataku ZSRR na Polskę:

TVP1

nie znaleziono

TVP2

nie znaleziono

TVP Info

nie znaleziono

Polsat

nie znaleziono

TVN24

nie znaleziono

W tym przypadku mogło mi coś umknąć uwadze, zwłaszcza, ze „telewizję śniadaniową” sobie darowałem. Nie mogąc jednak doszukać się w mediach nawet wzmianki o rocznicy 17 września, postanowiłem obejrzeć kilka najważniejszych, wieczornych dzienników informacyjnych. Z bólem muszę stwierdzić, że tak ważna data przegrała rywalizację w wielu z nich, z takimi ważnymi newsami, jak – o sanatorium dla zwierzaczków domowych, święcie piwa w Monachium, czy biednym panocku z lasu, który nie ma elektryczności od 30 lat. W pewnym momencie wychwyciłem nawet wzmiankę o II wojnie światowej i już miałem nadzieję, że jest jakiś sukces w moich poszukiwaniach, aż dosłyszałem, że akurat natrafiłem na reportaż o katastrofie jakiegoś samolotu z tamtego okresu w USA. Oglądając Panoramę, Wiadomości, Wydarzenia i Fakty (tutaj było trochę przełączania) udało mi się znaleźć jedynie w telewizji publicznej wzmiankę o rocznicy, w przypadku Panoramy gdzieś pod koniec (2min56sek) i w Wiadomościach, nawet prawie na początku (2min47sek). I to by było na tyle, bo o tym że właśnie dzisiaj! będzie można obejrzeć na TVP Info o 23:22 kolejny dokument o WTC, pt. 9/11: Ostatnie rozmowy z wież (86min.) wolę już nie wspominać, żeby nie stracić kolejnych minut mojego życia.

No więc jeszcze tak tytułem podsumowania tego pojedynku, stosunek propozycji w całości poświęconych rocznicy 11 września i obchodzonej dzisiaj rocznicy 17 września 1939 roku, wynosi mniej więcej 681:0 (minut), czyli mniej więcej tyle ile wynosił stosunek celnych ciosów Kliczka i Adamka i w związki z tym mam dwa pytania do Pana prezydenta, mediów i wszystkich czytających ten wpis – Dlaczego z premedytacją sami gładzimy naszą wspólną pamięć i co zrobiono (w końcu tak wiele) aby wolna Polska uczciła 17 września? bo ja mam wrażenie, że w ostatnim tygodniu, parafrazując słowa prezydenta z początku wpisu, udało się uczynić wiele wolnej Polsce, ale niestety dla uczczenia wyłącznie 11 września, zwłaszcza w mediach.