Największą zaletą TVP Historia jest dla mnie fakt, że w kanale tym jest miejsce zarówno dla konserwatysty Rafała Ziemkiewicza, jak i dla lewicowca Sławomira Sierakowskiego. Widać, że szefowie tej stacji przykuwają dużą uwagę do tego, aby zapewnić widzom prezentację różnych, często zupełnie skrajnych punktów widzenia na dany temat, przez co liczne dyskusje prezentowane na antenie stają się bardzo rzeczowe i w zupełności nie przypominają debat przedstawianych w ogólnodostępnych mediach, gdzie bardzo często pojedynek na argumenty przekształca się w zwykłe przerzucanie się błotem i unikanie odpowiedzi na trudne pytania. Kolejnym mocnym atutem tego kanału jest bogata oferta programów, w których oprócz licznych debat czy dokumentów można znaleźć także masę audycji, które w bardzo luźny sposób podchodzą do historii, dzięki czemu mogą je oglądać nawet ludzie, którzy nie interesują się na co dzień historią, ale po prostu lubią wiedzieć co się wokół nich dzieje.

Z moich ulubionych programów mogę wymienić przede wszystkim „Flesz Historii”, który niczym program informacyjny przedstawia najważniejsze tematy związane z szeroko pojętą historią, dbając o różnorodność tematów, liczne ciekawostki, a także zaproszenia na najważniejsze wydarzenia historyczne z całej Polski; „Spór o Historię” i „Pojedynek” (teraz chyba jedynie powtórki) w którym prowadzone są dyskusje na tematy trudne i kontrowersyjne; „Było… nie minęło” o którym pisałem szczegółowo tutaj; stosunkowa nowość, a mianowicie „Cafe Historia”, w którym mówi się o różnych tematach, ale zawsze odwołujących się do bieżących wydarzeń, rocznic w kraju itp. Z ciekawością oglądam także powtarzane regularnie „Sensacje XX wieku” Bogusława Wołoszańskiego na którego programach wychowało się wielu obecnych historyków, a także liczne dokumenty i seriale. Genialnym pomysłem jest też według mnie powtarzanie programów, które wieki temu były prezentowane w TV, jak np. „Dziennika Telewizyjnego”, który każdego dnia prezentuje informacje z tego samego dnia, tyle że z czasów PRL, dzięki czemu można zobaczyć czym żyła Polska jakieś 20, 30 i więcej lat temu. Z innych programów powtarzanych obecnie warto jeszcze wymienić także „Sondę”, a więc chyba najlepszy polski program popularnonaukowy w historii, a także powtarzane ostatnio odcinki „Wielkiej Gry” do których mam duży sentyment.

Ogólnie ciekawych programów jest masa, dlatego zachęcam do regularnego przeglądania programu telewizyjnego i oglądania TVP Historia. Mam nadzieję, że TVP nigdy nie wycofa się z tego kanału bo w zeszłym roku były nawet takie plany, aby przekształcić TVP Historia na TVP Dokument, co mogłoby znowu zepchnąć historię do archiwów. Na szczęście tak się nie stało i mam nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie, a póki co z okazji przypadającej rocznicy, TVP Historia życzę coraz większej oglądalności i ciągłego rozwoju i masy nowych pomysłów.

Na koniec jeszcze zapraszam na premierę w TVP Historia, która będzie miała miejsce dziś, a mianowicie na nowy dokument, pt. „Zapomniany generał – Tadeusz Jordan Rozwadowski”, godz. 22:25. Temat ciekawy, to i może dokument będzie dobry, ale to zobaczy się wieczorem.

Zaczynamy naszą historyczną podróż cofając się do początków polskiej państwowości, gdy oto czcigodny książę Mieszko I, znany wszystkim współczesnym Polakom z banknotu 10 złotowego, postanawia poślubić niejaką Dobrusię i dzięki temu poświęceniu włączyć nasz kraj w szeregi cywilizowanych i pobożnych narodów.

To właśnie od Mieszka I rozpoczyna się historia kraju, który przez kolejne setki lat odnosi wiele sukcesów, ale i porażek. Do tych ostatnich należy wliczyć wysłanie zaproszenia bogobojnym rycerzom z krzyżem na piersi, którzy w szybkim tempie poszerzają swoje wpływy w naszym kraju, by wreszcie w 1410 roku wypowiedzieć posłuszeństwo Polsce i spróbować zająć to co z tak wielkim trudem było budowane od czasów naszego pierwszego księcia. Na szczęście zakapturzeni złoczyńcy, wspierani przez zachodnie oddziały, szybko muszą ugiąć się pod naporem polsko-litewskiego miecza i choć na jakiś czas dać spokój naszemu krajowi i uznać jego wyższość.

Rzeczypospolita wkracza w złoty okres, stając się jedną z największych potęg ówczesnego świata. Niestety po jakimś czasie zaczyna się odzywać dumna i trudna natura Polaka, która powoduje wewnętrzne niesnaski i popadanie w zgubne dla kraju skrajności. To co udało się uciszyć pod Grunwaldem atakuje ze zdwojoną siłą i to z różnych stron i niestety pomimo heroicznych i genialnych strategów, Polska pod rządami krnąbrnych władców nie jest w stanie oprzeć się całkowitemu zepsuciu i rozpadowi.

Ciągły napór nieprzyjacielskich sił ze wszystkich stron i pseudo-oświecony król na tronie sprawiają, że Polska na 123 lata znika z map świata. Na szczęście nie znika ona z serc Polaków i choć nasza zaściankowość dalej utrudnia ponowne powstanie z popiołów, to i tak w chwilach trudnych we wszystkich budzi się jedna myśl – myśl o wolnej Rzeczypospolitej.

Miłość do Ojczyzny to jednak jedno, a czynna walka o jej wolność to inna kwestia. To właśnie za jej sprawą dochodzi do dwóch wielkich powstań, które mają na celu przywrócenie dawnej chwały Rzeczypospolitej. Niestety najwyraźniej jeszcze nie czas na triumf narodu polskiego i po raz kolejny nasza ziemia zostaje utopiona w krwi bohaterów, którzy w tysiącach, po dziś dzień spoczywają, gdzieś tam pod tym białym krzyżem w niejednym lesie i na niejednej polanie.

Na szczęście Góra widząc cierpienie wiernych Polaków postanawia zesłać wodza, który swoją myślą strategiczną zaczyna czynić cuda. Po kolei, kolejne części byłego państwa polskiego zaczynają się dopominać o swoje i rozpoczynają niestrudzoną walkę o pełną integrację, która pomimo trudności w postaci najazdu bolszewickiej hołoty, wydaje się wciąż bardzo możliwa. I tak oto nareszcie powstania odnoszą sukces i to zarówno te w Wielkopolsce, jak i na Śląsku. Cały naród powstaje i zaczyna budować II Rzeczpospolitą opartą na wielkich ideach i budowaną w duchu patriotyzmu i poszanowania tak długo wyczekiwanej wolności.

Niestety historia nie daje Polakom zbyt długo cieszyć się tak upragnioną wolnością. Polska choć wybudowana na solidnych fundamentach nie jest w stanie skutecznie oprzeć się dwóm totalitarnym potęgom, które podobnie jak to było w XVIII wieku postanawiają wymazać ją z map świata. Niemiecka agresja rozpoczyna krwawą wojnę, która diametralnie zmienia sytuację geopolityczną naszego kraju. Polacy zdają sobie sprawę z przewagi wroga jednak postanawiają zawalczyć o rzecz najważniejszą w życiu narodów, a mianowicie o honor. Mamieni pomocą zachodnich pseudo-sojuszników wciąż wierzą, że uda im się obronić to, o co tak długo musieli walczyć i choć sytuacja wydaje się beznadziejna postanawiają kontynuować swoją walkę aż do końca.

Los nie jest jednak dla nich łaskawy i już w niewiele ponad 2 tygodnie od niemieckiej agresji Polacy po raz kolejny muszą zdać egzamin z polskości. W połowie września następuje kolejna agresja tym razem radzieckiego sąsiada, który nigdy nie pogodził się z warszawskim cudem i od wielu lat czekał na dzień w którym będzie mógł wyrówać rachunki z Polaczkami.

Pomimo naporu ogromnych sił Polska walczy i zdaje wspomniany egzamin na szóstkę pokazując, że w nawet wydawałoby się najgorszej sytuacji, zawsze można podjąć walkę pomimo przeciwności losu i polec w chwale, walcząc niczym Spartanie o wolność naszą i waszą. Polacy są gotowi na największe poświęcenia i choć ostatecznie muszą uznać wyższość rywali, to i tak do końca się nie poddają.

Taka już chyba natura Polaka, że w chwilach wydawałoby się beznadziejnych nasi rodacy zamiast cierpliwie czekać na to co przyniesie los, rzucają się (słusznie lub niesłusznie) w wir walki nie bacząc na ofiary. Stąd też pojawia się kolejne powstanie i niestety kolejne z tych zakończonych morzem krwi, tym razem na ulicach Warszawy. Wojna jest dla Polaków przegrana.

Ogołoceni z własnych ziem i sprzedani przez zachodnie mocarstwa Stalinowi, wyczerpani i wykrwawieni Polacy nie mają już sił przeciwstawić się kolejnemu zagrożeniu, które po cichu na czerwonym sztandarze wkrada się na ziemie Rzeczypospolitej. Pokój i koniec wojny dla Polski oznacza kolejną niewolę. Powstaje Polska Rzeczpospolita Ludowa, która rozpoczyna swoje istnienie od eliminacji tych, którzy ośmielają się dopominać o wolność. Wielu z nich traci życie, zabitych gdzieś tam hen i zakopanych w rowie, tak aby pamięć o ich bohaterskich czynach znikła na wieki. Na szczęście kolejne pokolenia również wydają na świat swoich małych-wielkich bohaterów, którzy walczą z chorym systemem o godną pracę i o godne życie na przekór otaczającym realiom. Rozpoczynają się masowe protesty, które spotykają się z ostrą odpowiedzią ze strony zdRadzieckich władz.

Wielu bohaterów zostaje zamordowanych, tylko dlatego, że mają odwagę otwarcie domagać się zmian. Represje dotykają wszystkich którzy przeciwstawiają się jedynemu słusznemu systemowi i nie chcą podporządkować się komunie.

Na szczęście lata PRL to nie tylko pasmo kolejek, ciągłego braku asortymentu w sklepach i strajków, ale czas w którym Polacy próbują normalnie żyć i odnaleźć się w nowych realiach. Ciągle brakuje im jakiegoś spoiwa i natchnienia do walki na większą skalę, dlatego też wszystkie sukcesy i to na najróżniejszych polach, sprawiają im ogromną radość i dają powody do dumy na kolejne dziesiątki lat.

Natchnienie i spoiwo nareszcie pojawia się za sprawą Opatrzności, która zsyła na ziemię swojego wysłannika, aby ten na nowo odnowił oblicze tej Ziemi i dał nadzieję ludziom na odzyskanie wolności. To właśnie dzięki niemu naród ma szansę się policzyć i wreszcie zdać sobie sprawę ze swojej siły.

Owy wysłannik szybko przekonuje Polaków że „Solidarność – to znaczy: jeden i drugi [...] we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu, jedni przeciw drugim”. Natchnieni tymi słowami Polacy jednoczą się pomimo różnic pod jednym sztandarem, właśnie Solidarności, który szybko przekształca się w unikatowe na skale światową zrzeszenie ludzi, którzy w milionach, pokojowymi metodami, próbują zmienić otaczającą ich szarą rzeczywistość.

Wreszcie udaje się na nowo odzyskać wolność za sprawą kompromisu z poprzednimi władzami lub jak kto woli zdrady. Jakby nie oceniać „okrągłego stołu” i jego wpływu na następne dekady, to nareszcie Polacy mogą odciąć się choć częściowo od komunistycznego baneru i wybierać swoich przedstawicieli w wolnych, a raczej częściowo wolnych, wyborach.

Ruch zapoczątkowany w Polsce szybko rozprzestrzenia się także na inne narody, które w stosunkowo szybkim czasie dołączają do Polaków i mogą cieszyć się wolnością. Porządek jałtański nareszcie zostaje zniesiony. Żelazna kurtyna zostaje zwinięta. Kolos na glinianych nogach, umoczony po kolana w polskiej krwi nareszcie upada i daje spokój, choć nie wszystkim, ciemiężonym narodom.

Tymczasem pierwsza lata wolności w Polsce, to pasmo ciągłych kłótni i podziałów wewnątrz obozu, który zbyt szybko zachłysnął się zdobytą władzą. Ludzie bardzo szybko zapominają o pierwszych ideach Solidarności i każdy (lub praktycznie każdy) próbuje zagarnąć jak najwięcej do swojego koryta nie patrząc na innych.

Dochodzi do wyborów w których postkomuna na nowo odzyskuje najważniejsze stanowisko w państwie, a dotychczasowy establishment musi odejść skompromitowany i pozbawiony całego kapitału ludzkiego zaufania, który z takim trudem był budowany przez całe lata 80te. Na szczęście czerwony wódz plemienia postkomunistycznych apaczy nie wydaje się taki straszny jak go malowano i dlatego też szybko zdobywa on poparcie ludzi i to na dwie kadencję, stając się jednym z najbardziej popularnych polskich polityków.

Niestety podzielona scena polityczna w Polsce nie do końca daje sobie radę z szansą jaką dał po tylu latach temu krajowi los. Po raz kolejny polska zaściankowość daje o sobie znać, a do tego dochodzi nie rozliczenie się z PRL-owską spuścizną, które doprowadza do tego, że polscy politycy zamiast rządzić dla ludzi, rządzą dla siebie i czują się z tym bardzo dobrze.

Niestety Polski nie oszczędza także natura, która sprowadza na kraj największą od wieków powódź. Niszczycielska woda ma jednak także oczyszczający wpływ na wiele ludzkich serc, które tracąc dobytek i zaczynając swoje życie od nowa zdają sobie sprawę z tego jak żyć, aby być szczęśliwym i uświadamiają sobie co jest w życiu najważniejsze. Polacy zdają egzamin z tej próby i wspólnymi siłami odbudowują to co zostało zniszczone przez żywioł, jednocząc się po raz kolejny w trudnych chwilach.

Nie brakuje także pozytywnych akcentów w ostatnich latach, a do takich na pewno należy zaliczyć loty naszego orła, który przez lata daje milionom Polaków powody do ogromnej dumy, latając po skoczniach całego świata. Rozpoczyna się „małyszomania”, która przez ponad dekadę dostarcza energii i rozgrzewa miliony domostw w zimowe popołudnia w całej Polsce.

Kolejne ciężkie chwile przychodzą dla Polaków w pewne wiosenne dni, gdy ich największy rodak zostaje przywołany do domu Ojca. Po kilkudziesięciu latach ogromna część narodu traci człowieka, który był zawsze, który dawał nadzieję, który nauczał i otaczał opieką swój rodzinny kraj. Polska na te kilka dni zamiera i oddaje hołd Papieżowi dziękując mu za wszystko czego dokonał dla swojego narodu i świata, stając się prawdziwym świętym za życia.

Żałoba nie może jednak trwać wiecznie. Polacy szybko muszą wrócić do szarej rzeczywistości, która dla wielu okazuje się zbyt trudna do pokonania. Wielu rezygnuje z walki i postanawia wyruszyć w świat w poszukiwaniu chleba i lepszych perspektyw na przyszłość, porzucając w ten sposób swoje gniazdo. Miejmy nadzieję, że kiedyś wrócą.

I tak ta historia trwa dalej, a co przyniesie nowego, tego nikt nie jest w stanie przewidzieć…

 Niestety z widocznej odwilży, która nastąpiła mniej więcej w latach 2005-2007 (rządy PIS i idea IVRP) nie pozostało już zbyt wiele. Lata te, przedłużone o prezydenturę śp. Lecha Kaczyńskiego, to okres, w którym Polska nareszcie podjęła jakąś próbę rozliczenia się z PRLowskim „dziedzictwem”. To właśnie w tych latach zapomniani bohaterowie, którzy postanowili nie składać broni zaraz po wojnie i nie godzić się na nową okupację zostali w dużym stopniu na nowo zauważeni i docenieni, o czym świadczą liczne odznaczenia bohaterów z tego okresu, czy choćby wdrożenie wprowadzenia nowego święta narodowego, a mianowicie Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych przez Lecha Kaczyńskiego. Nie mam zamiaru bronić tego co potem się stało z ideą polityczną IVRP, ale w kwestii historyczno-moralnej owa odwilż przyniosła realne i bardzo dobre skutki, nie tylko w licznych pozycjach książkowych, które nareszcie mogły przebić się do ogółu (przy dużym udziale śp. Janusza Kurtyki i IPN), ale także w kinematografii. To właśnie w pewnej części za tą rewolucją historyczną, bo tak ją nazwę, powstały nareszcie takie filmy jak „Śmierć rotmistrza Pileckiego” z 2006 roku czy choćby „Generał Nil” z 2009 roku. Kto nie miał okazji obejrzeć to polecam Wydaje mi się, że w obecnych realiach takim filmom, poruszającym trudne dla IIIRP tematy historyczne byłoby dużo ciężej powstać, tak jak to jest właśnie w przypadku wspomnianego filmu „Historia Roja” z którego produkcji sponsorzy, z TVP na czele, postanowili się wycofać, choć film został praktycznie ukończony i wymaga jedynie finalnego, aczkolwiek kosztownego montażu.

O samym filmie nie będę się rozpisywał, bo wszystko będzie można doczytać w linku na końcu strony, podobnie jak i o „Roju”, a właściwie o Mieczysławie Dziemieszkiewiczu, który do 1951 skutecznie walczył z komunistami i nie zdradził, jak inni, ideałów IIRP. Notka ta ma jedynie zachęcić do wsparcia inicjatywy ratującej ten film, gdyż takiego kina i takich bohaterów nam potrzeba i powinno być wspierane także przez media, a nie napotykać kolejne kłody pod nogami.

Niestety podczas gdy ambitne kino historyczne, poruszające ważne tematy, wciąż napotyka trudności, jak nie finansowe to promocyjne, to filmy o wątpliwej wartości merotoryczno-aktorskiej święcą triumfy na salonach i dostają państwowe dotacje (pośrednio lub bezpośrednio), choć ich jedynym atutem (w mojej ocenie) jest głównie nazwisko reżysera, obsada oraz sam tytuł. Mówię tutaj przede wszystkim o tak promowanych w ostatnich latach filmach jak „Katyń” czy „1920 Bitwa Warszawska”, które na pewno arcydziełami polskiej kinematografii nie są i daleko im nawet do dużo bardziej niszowych produkcji jak oba dzieła wspomniane dwa akapity wyżej.

Do „Katynia” Andrzeja Wajdy robiłem kilka podejść i jakby je zsumować to chyba obejrzałem całość, ale jakoś mnie ten film nie zachwycił. Wręcz przeciwnie był nudny i spodziewałem się po nim dużo więcej. Z „Bitwą Warszawską” też wiązałem dużo nadzieje bo to jeden z moich ulubionych okresów historycznych. Niestety póki co nie odważyłem się na obejrzenie całości, a po fragmentach i komentarzach na myśl przychodzi mi jedynie „Quo Vadis”, a więc klapa za duże pieniądze. Skoro nie jesteśmy w stanie zrobić produkcji bogatych w efekty specjalne nawiązujących do amerykańskiego kina akcji, to nie powinniśmy się w ogóle za takowe zabierać. Poza tym zauważyłem nawet zależność, że im twórcy mają więcej pieniędzy na tego typu kino, tym finalny produkt jest gorszy. Wspomniane „Quo Vadis” to jakby ktoś nie wiedział najdroższy film w historii polskiej kinematografii, którego łączny koszt wyniósł ponad 75 milionów złotych, a jaki był efekt? Ano, taki, że już w gimnazjum miałem okazję do niezłej polewki z efektów i gry niektórych aktorów w tym filmie, że o walce z bykiem nie wspomnę. „Bitwa Warszawska” kosztowała prawie 30 milionów, a Katyń ponad 15 milionów złotych, a więc znacznie mniej, ale i tak oba filmy zajmują odpowiednio 9 i 4 miejsce na liście najdroższych polskich filmów. Oczywiście to nie Państwo je kręciło, ale zapewne dofinansowanie z ministerstwa czy innych instytucji, które dla ogółu powinny dbać o wartość pewnych produkcji, na pewno była niemałym udziałem w łącznym budżecie każdego z tych filmów.

Żeby było jasne. Nie odbieram im prawa do pozyskiwania pieniędzy z różnych źródeł, ani nie zachęcam do wymazania ich z kart polskiej kinematografii bo są różne gusta i co mi się nie podoba, może podobać się innym. Chodzi mi tylko o pokazanie, że skoro takie filmy powstają i mogą liczyć na tak duże wsparcie polityczne czy medialne, to podobny schemat powinien być podejmowany choćby przez Ministerstwo Kultury czy TVP także w stosunku do filmów historycznych być może nie kręconych przez gwiazdy reżyserii, ale poruszających ciekawe, czasem nawet kontrowersyjne zagadnienia historyczne. Może nie powstaną kolejne dzieła, ale tu nawet nie chodzi o film, a bardziej o tematykę.

Wracając jednak do cichego bohatera tego wpisu, a więc filmu „Historia Roja” to nie mówię, że będzie to arcydzieło na miarę Potopu, bo w to wątpię, ale na pewno taki film jest potrzebny. I nie chodzi mi tu cały czas o jego filmową wartość, bo pod tym względem będzie można się wypowiedzieć dopiero po premierze, a raczej o poruszany temat. Pod względem filmowym, sądząc po zapowiedziach, film będzie podobny do tych o Pileckim, czy Nilu, a więc będzie to dobre kino historyczne, które nie powinno wywoływać uśmiechu na twarzy, jak np. Bitwa Warszawska. Natomiast jego tematyka jest bezapelacyjnie najważniejszym powodem przez który powstał ten wpis. Chodzi mi o to, że przez takie filmy najłatwiej dojść do ludzi i przypomnieć bohaterów, którzy zostali zapomniani i dlatego im więcej takich pozycji tym lepiej, a skoro „Historia Roja” nie może liczyć na pomoc szeroko pojętego mainstreamu z TVP na czele, to może liczyć na mnie:) Zachęcam też innych do wzięcia udziału w akcji mającej na celu zbiórkę pieniędzy na  dokończenie filmu. Żeby nie być hipokrytą, oczywiście swój mały grosik już podarowałem i do tego samego zachęcam, nawet nie przez wzgląd na sam film, jak przez pamięć o bohaterze, który nie dał się komunistom. Jak to mawiają – grosik do grosika i będzie…, czy jak to tam szło.

Szczegóły akcji i informacje o filmie można znaleźć pod tym linkiem.

Warto jednak pamiętać, że wspólne odśpiewanie hymnu narodowego ma również ogromne znaczenie dla kibiców, którzy wielokrotnie z ogromnym napięciem czekają na ten moment i bardzo często ze łzami w oczach włączają się do wspólnego śpiewania, czując przez tę krótką chwilę ogromny napływ patriotycznych uczyć i po prostu dumę, że się jest Polakiem. Już chyba taka funkcja hymnu, który od początku był pieśnią mająca na celu integrację i wspólne zagrzewanie się do walki osób identyfikujących się ze sobą. W związku z tym nigdy nie rozumiałem dlaczego ta chwila podczas ważnych wydarzeń sportowych, ale nawet i uroczystości państwowych, trwa tak krótko, zwłaszcza, że potem mądre głowy zastanawiają się dlaczego dla dużej części Polaków znajomość hymnu ogranicza się do pierwszej, góra drugiej zwrotki. Oczywiście nie namawiam do tego aby za każdym razem śpiewać całego Mazurka Dąbrowskiego (choć na uroczystościach państwowych powinno tak być) bo nie urwałem się z choinki i zdaję sobie sprawę, że zapewne czas na odśpiewanie poszczególnych hymnów podczas np. Igrzysk, Mistrzostw Świata czy Europy jest ograniczony, ale nie rozumiem dlaczego my na własne życzenie skracamy sobie go do granic możliwości, a tak chyba właśnie jest w przypadku polskiego hymnu.

Ponieważ przed nami najważniejsza impreza sportowa jaka miała miejsce w tym kraju, a potem, Igrzyska  Olimpijskie w Londynie, to wydaje mi się, że najwyższa pora coś zmienić, zwłaszcza, że według mojej wiedzy nic nie stoi na przeszkodzie, aby Polacy mogli dłużej cieszyć się swoim hymnem na różnych uroczystościach i zawodach sportowych. Żeby pokazać Wam, że nie jest to wymysł zbzikowanego frustrata postanowiłem wykorzystać trochę wolnego czasu i sprawdzić ile poświęca się mniej więcej czasu na odśpiewanie poszczególnych hymnów państwowych podczas najważniejszych zawodów sportowych. Za „platformę testową” posłużyły mi piłkarskie Mistrzostwa Świata z 2006 roku. Można było na nich usłyszeć szeroki wachlarz hymnów państwowych, w tym oczywiście nasz własny, i była to zarazem pierwsza impreza sportowa, która przyszła mi do głowy. Rezultaty tej analizy przeszły nawet moje wstępne oczekiwania, zresztą popatrzcie na poniższą tabelę.

Jak widać czas jaki przeznacza się na polski hymn, zapewne na nasze życzenie, wyraźnie odbiega od większości innych krajów i w porównaniu do liderującego w tym zestawieniu Meksyku jest praktycznie 2/3 krótszy. Z braku czasu i wszystkich materiałów nie udało mi się przesłuchać wszystkich hymnów odgrywanych podczas MŚ w Niemczech (wybrałem wszystkie te które znalazłem), ale wątpię by któryś był krótszy niż nasz. Ktoś powie, że nie ma się co burzyć o te kilka, kilkanaście sekund, ale dla wielu kibiców możliwość zaśpiewania i posłuchania polskiego hymnu nawet o te kilka sekund dłużej (mamy możliwość wydłużyć go spokojnie nawet o połowę) zapewne będzie odczuwalna. W związku z tym uważam, że powinniśmy się poważnie zastanowić nad wydłużeniem fragmentu hymnu śpiewanego podczas imprez sportowych, ale i uroczystości państwowych, o drugą zwrotkę oraz refren i nie widzę praktycznie żadnych wad ani przeciwwskazań przed tym aby tego nie uczynić.

Biorąc pod uwagę tempo i powtarzalność melodii naszego hymnu, chyba łatwo policzyć, że odśpiewanie dwóch zwrotek i refrenów zajmie ok. 1:12, a więc czas na pewno dopuszczalny przez wszystkie władze sportowe (co widać w powyższej tabeli) i na pewno nie będzie to potraktowane jako jakiś kolejny wymysł zaściankowych Polaczków, gdyż długość hymnu odtwarzanego podczas imprez sportowych i uroczystości państwowych leży zapewne tylko w naszych rękach. Skoro inne kraje mogą odtwarzać ponad minutowe nagrania hymnów, to nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby także i nasz trwał nieco dłużej. W sumie do końca nie wiem dlaczego przyjęło się, że odgrywamy tylko pierwszą zwrotkę i refren i gdzie jest to prawnie zapisane, gdyż w ustawie o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych z 31 stycznia 1980 r. (tekst jednolity z 2005 r.) nie znalazłem żadnej wzmianki o tym. Być może są jakieś międzynarodowe regulacje w tej kwestii do których nie dotarłem i o których nie wiem, lecz jeśli jest to tylko gdzieś w naszym krajowym rozporządzeniu napisane to myślę, że można to łatwo zmienić i nie wymaga to praktycznie żadnego większego nakładu pracy. Ot, zapowiadamy zmianę i w trakcie imprez i uroczystości odtwarzamy czy odgrywamy hymn składający się właśnie z dwóch zwrotek i refrenów.

Jakie są zalety takiej zmiany? Po pierwsze, jak już pisałem na wstępie, każdy sportowiec będzie mógł dłużej cieszyć się jedną z najpiękniejszych chwil w swoim życiu. Po drugie, także kibice będę mogli dłużej partycypować w tak wyjątkowym wydarzeniu, jakim niewątpliwie jest wspólne śpiewanie hymnu i dopingowanie naszych sportowców na największych arenach świata. Polscy kibice będą też mieć więcej czasu aby pokazać się z jak najlepszej strony, na co bardzo często brakuje czasu w trakcie śpiewania hymnu. W tej kwestii mam na myśli realizację telewizyjną różnych imprez sportowych.

 Weźmy na przykład dowolny mecz piłki nożnej w którym bierze udział reprezentacja naszego kraju. Jeżeli nasz hymn rozpoczyna się jako pierwszy to zwykle kilka cennych sekund poświęconych jest na wyciszenie, a następnie zgranie się wszystkich śpiewających podczas gdy kamera skupia się na szybkiej prezentacji naszych kadrowiczów. Gdy już wszystko nabiera rozpędu, to hymn trzeba niestety kończyć. Nie ma zbytnio czasu na prezentację nie tylko piłkarzy, ale i kibiców, którzy na różnych imprezach często dają nam powód do dumy i warto ich pokazać. Gdybyśmy mieli możliwość odśpiewania dwóch zwrotek hymnu to operatorzy kamer na pewno mieliby więcej czasu na pokazanie właśnie nie tylko piłkarzy, ale i kibiców, tak jak to się odbywa w przypadku innych nacji, a i świat mógłby trochę dłużej posłuchać naszych polskich gardeł.

Ostatnio widziałem reklamę jakiejś akcji zachęcającej Polaków do złączenia się i wspólnego odśpiewania hymnu na Euro „jak nigdy” przedtem. Myślę, że to nietrafiona kampania bo naszych nie trzeba uczyć jak śpiewać hymn czy specjalnie do tego mobilizować, tylko dać im szansę (zwłaszcza że jest ku temu dobra okazja) dłużej obcować z Mazurkiem Dąbrowskiego podczas różnego rodzaju uroczystości i wydarzeń. Dlatego też proponuję zebrać się jakoś w sobie i spróbować coś w tej kwestii zmienić, a być może władze zdecydują się wydłużyć fragment odtwarzanego hymnu nie tylko na EURO, ale i na stałe, zwłaszcza, że to nic nie kosztuje i nie wymaga zbyt wiele lub praktycznie żadnych zmian, więc chyba warto spróbować?

PS.

Jeżeli ma to sen to proszę dać znać w komentarzach i ewentualnie posłać dalej w świat, a być może razem uda się coś wskórać;)

W sumie nie zdziwiłem się bardzo, że przez cały dzień nie było mi dane zobaczyć ani jednej flagi w żadnym innym mieszkaniu w owych blokach, jak i nawet w całej okolicy, gdyż w Polsce już chyba taka mentalność ludzi, że jeżeli święto nie jest związane z dniem wolnym od pracy to zwykle go nie obchodzimy lub tylko przepuszczamy przez naszą głowę informację – że jest. Zdają się to potwierdzać moje obserwacje, z których wynika, że pomimo tego, że w Polsce mamy w sumie siedem świąt państwowych, to flagi na budynkach różnych instytucji, ale przede wszystkim na domach Polaków, zwykle wiszą jedynie w te 3 święta (w zasadzie 2, ale 1 maja robi się to na przód), które są akurat wolne od pracy. Można by sobie zatem zadać pytanie, czy niektóre osoby, które je wywieszają faktycznie chcą uczcić jakieś wydarzenie, czy jedynie uczcić dzień wolny od pracy, ale to inna bajka. Zresztą nikt nikogo nie zmusza aby to robić…

Na pewno spośród świąt państwowych są te ważne i ważniejsze. Sam nie praktykuje wywieszania flag i jakiegoś szczególnego zwracania uwagi na sporą część z nich, gdyż po prostu się z nimi nie identyfikuję, a niektórych nawet szczerze powiedziawszy nie rozumiem.  Przykładowo uważam że Narodowe Święto Zwycięstwa i Wolności (słyszał ktoś?), które przypada 9 maja i jest obchodzone na pamiątkę zakończenia II wojny światowej, już dawno powinno być skreślone z listy świąt państwowych, a z tego co mi wiadomo tak nie jest. Nie rozumiem, jak można obchodzić zwycięstwo i wolność (na pamiątkę 9 maja 1945), skoro ta data biorąc pod uwagę historię Polski wiąże się jedynie z kolejnym zniewoleniem i kompletną porażką obozu wolnej Polski. Nie za bardzo też utożsamiam się z Dniem Solidarności i Wolności (31 sierpnia), a także z Narodowym Dniem Pamięci Powstania Warszawskiego, które w mojej ocenie przyniosło więcej złego niż dobrego i jak już to powinno być obchodzone jedynie lokalnie, w Warszawie, bez potrzeby nadawania mu rangi święta ogólnonarodowego.

W sumie każdy ma prawo do obchodzenia świąt z którymi się utożsamia w taki czy inny sposób i nie powinno się nikogo zmuszać do brania udziału w celebracji tego czy innego wydarzenia tylko dlatego, że tak wypada. Niemniej jednak warto zachęcać do tego aby Polacy coraz lepiej uczyli się obchodzić nie tylko święta religijne, ale także państwowe i przede wszystkim chodzi mi właśnie o wspomniany na początku – Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych, któremu powinno się nadać jak najszybciej rangę jednego z najważniejszych świąt państwowych w Polsce. A dlaczego?

Ano dlatego, że spośród całej siódemki świąt państwowych to dotyczy okresu historii nam najbliższego, ale przede wszystkim dlatego, że skupia się na ludziach, którzy pomimo tego, że stali na straconej pozycji i którzy zdawali sobie z tego sprawę postanowili nie składać broni i dalej walczyć o wolną Polskę. Należy oddać im hołd także dlatego, że przez kilkadziesiąt lat nie można było nawet o nich otwarcie mówić, a ich bohaterskie czyny zostały na tyle skutecznie wymazane z kart historii, że nawet dziś, w wolnej Polsce, wiedza o ich działalności jest bardzo mizerna. Dlatego też datę 1 marca wypada mieć w sercu i obchodzić w ten czy inny sposób choćby poprzez wywieszenie owej flagi, która może być nie tylko formą pamięci i oddania hołdu bohaterom, ale może zawierać także wymiar wychowawczy i edukacyjny, który sprawi, że ten czy inny nieświadomy przechodzień, widząc tego dnia flagę w oknie być może zada sobie pytanie i sprawdzi po co została ona wywieszona akurat tego dnia. Ta czy inna forma pamięci o wyklętych żołnierzach powinna zagościć w naszych domach, właśnie m.in. jako rekompensata za lata milczenia.

Na koniec chciałbym jeszcze powrócić do tego momentu w którym osobiście zdecydowałem się na wywieszenie flagi tego dnia. Wieczorem gdy już przyszła pora by ją zdjąć przeszła mi przez chwilę myśl, czy to miało sens. Oczywiście nie wywieszałem jej na pokaz, ale byłem ciekaw czy choć jednej osobie dało to coś do myślenia, bo znając życie większość nawet nie zdawała sobie sprawy o przypadającym tego dnia święcie. Nie musiałem czekać zbyt długo, żeby się utwierdzić w przekonaniu (które i tak było mocne), że było warto i że wywieszenie flagi oprócz wspomnianej funkcji pielęgnowania pamięci o żołnierzach wyklętych oraz funkcji edukacyjnej może mieć również inny wymiar. Otóż po kilku dniach od tego wydarzenia do moich drzwi zapukała prawie 80letnia sąsiadka, żona i córka żołnierzy Armii Krajowej, która przyszła mi podziękować za wywieszenie tego dnia flagi i powiedzieć, że to wiele dla niej znaczyło. Myślę, że nie muszę już nic dodawać. Jak widać warto robić swoje i być dumnym Polakiem choćby dla takiej jednej chwili i warto pamiętać.

W sumie nie zdziwiłem się bardzo, że przez cały dzień nie było mi dane zobaczyć ani jednej flagi w żadnym innym mieszkaniu w owych blokach, jak i nawet w całej okolicy, gdyż w Polsce już chyba taka mentalność ludzi, że jeżeli święto nie jest związane z dniem wolnym od pracy to zwykle go nie obchodzimy lub tylko przepuszczamy przez naszą głowę informację – że jest. Zdają się to potwierdzać moje obserwacje, z których wynika, że pomimo tego, że w Polsce mamy w sumie siedem świąt państwowych, to flagi na budynkach różnych instytucji, ale przede wszystkim na domach Polaków, zwykle wiszą jedynie w te 3 święta (w zasadzie 2, ale 1 maja robi się to na przód), które są akurat wolne od pracy. Można by sobie zatem zadać pytanie, czy niektóre osoby, które je wywieszają faktycznie chcą uczcić jakieś wydarzenie, czy jedynie uczcić dzień wolny od pracy, ale to inna bajka. Zresztą nikt nikogo nie zmusza aby to robić…

Zwykle ekipa programu odpowiada na sygnały z różnych wsi i miejscowości, a także na sygnały od swoich widzów i próbuje zbadać to, co dla historyków teoretyków z bogatych archiwów, nie jest już może tak interesujące i ważne. Dzięki temu nawet niewielkie społeczności lokalne mogą dowiedzieć się o ważnych wydarzeniach historycznych, które rozgrywały się na ich terenie, a także zobaczyć namacalne dowody, że coś takiego miało miejsce, gdyż ekipa programu zajmuje się również prowadzeniem badań i wykopalisk. Jest to genialne połączenie, gdyż historia w tym programie „żyje”, można np. zobaczyć, jak w szczerym polu odnajdowane są pamiątki, które wydawać by się mogło zostały skazane przez los na zapomnienie i to chyba największy atut tego programu. Nie jest to martwa historia, która niestety wielu nudzi i do nich nie trafia, ale hmm jakby to nazwać? żywa historia, którą można dotknąć i poczuć. Bardzo ważne jest również to z jakim szacunkiem do historii odnoszą się twórcy tego programu, dbając o każdy fakt, począwszy od zbierania dokumentacji, poprzez załatwianie różnego rodzaju pozwoleń na np. wykopaliska, a skończywszy na upamiętnianiu odkrytych tajemnic i dopilnowaniu by o nich nie zapomniano. Do tego dochodzi genialny prowadzący, który od początku widać, że ma bzika na punkcie historii, montaż, genialna narracja i materiały archiwalne, które sprawiają, że program według mnie zasługuje na miano jednego z najlepszych tego typu programów o historii i w historii polskiej telewizji. Kiedyś bałem się, że program szybko zniknie z anteny, ale póki co mam nadzieję, że mu to nie grozi. Zresztą jest już nadawany od 7 lat, więc raczej nie mamy się czego obawiać. Poniżej prezentuje informacje, gdzie i kiedy można obejrzeć ten program i jeszcze raz zachęcam do jego obejrzenia.

Emisja programu:  

sobota TVP Info – godz. 15:00

niedziela TVP Historia – godz. 12:00 

Odcinki w internecie: http://www.tvp.pl/vod/audycje/historia/bylo-nie-minelo/wideo

Na koniec warto dodać, że Pan Adam Sikorski zdecydował się na powołanie fundacji , którą wyklop będzie wspierał w miarę możliwości, a o której można przeczytać szerzej na stronie programu. Takich inicjatyw nam potrzeba jak najwięcej.

Strona internetowa programu: http://www.bylo-nie-minelo.pl/

Warto jednak przypomnieć, że dokładnie dzisiaj przypada 30 rocznica pacyfikacji kopalni „Wujek” w której zginęło 9 górników, a kilkudziesięciu zostało rannych. W związku z tym postanowiłem przypomnieć dwa utwory, wykonane przez Emiliana Kamińskiego, z koncertu patriotycznego, który odbył się kilka lat temu w Teatrze Domowym, właśnie w rocznicę wprowadzenia stanu wojennego. Te utwory to „Wrona pierdolona” i „Bluzg”.